Donderdag 13 en vrijdag 14 September was het dan zover. Het langverwachte concert van The Police in de Amsterdam Arena. Wij hadden 1x een veldplek helemaal vooraan en 1x een tribune plek en hebben zo alle facetten van de show kunnen meemaken. Beide shows waren overigens exact gelijk (helaas).

Om 19.30 uur begon Fiction Plane waarin ondermeer de zoon van Sting speelt. Een lekker 3-mans bandje met een jongere versie van Sting (met iets langer haar) op zang en bas. Het bassen had hij ook duidelijk van pappa geleerd want hij gebruikte zijn duim op dezelfde onconventionele manier als Sting. Ik denk dat we nog heel wat meer van deze band gaan horen. fiction plane
Andy Om 8.45 uur gingen de lichten uit en begon de show waar we zo lang op hadden gewacht. Er klonken ronkende motoren en 2 grote ronde lichten als koplampen van een politie auto stonden op het podium. Andy zette snoeihard Message in a Bottle in en de show was begonnen. Vervolgens kwam Synchronicity II waarbij een prachtige lichtshow in de Synchronicity kleuren werd vertoond. De show gaat verder met Walking on the Moon gevolgd door Voices Inside My Head die overgaat in When the World is Running Down. Andy lijkt zijn imago dat hij geen solo’s kan spelen van zich af te willen schudden want waar hij maar kan speelt hij een solo in de typische Andy Summers style.

Als Don’t Stand So Close To Me wordt ingezet wordt duidelijk dat Sting wat ouder is geworden en niet zo hoog meer kan zingen als vroeger. Het wordt een hele toon lager gespeeld en ook andere nummers die volgen worden regelmatig in een lagere toonsoort gespeeld. Driven To Tears wordt in de Live 8 versie van Sting gespeeld, vol en stevig met maar liefst 2x een solo van Andy. Ook de wat onbekendere nummers als Invisible Sun, Walking In Your Footsteps en Truth Hits Everybody (die vrijdag wordt aangekondigd met: this song is from my first album, typisch Sting) worden gespeeld. Stewart kruipt daarbij regelmatig achter een enorme percussie set die uit de grond omhoog komt.

The Police heeft er duidelijk plezier in en af en toe praten ze zelfs samen op het podium. Eindes zijn niet altijd even goed geoefend en op vrijdag weten ze bv niet goed hoe ze De Do Do Do De Da Da Da moeten eindigen. Stewart wil stoppen maar Andy lijkt het niet te merken en gaat maar door ;-) Sting
Stewart
Het slot wordt ingezet met Can’t Stand Losing You gevolgd door Roxanne. Dan volgt de toegift met King of Pain en Stewarts percussie set komt weer omhoog. So Lonely volgt en wordt gespeeld in G, maar liefst meer dan 2 toonsoorten lager dan het origineel. Stewart lijkt nu ook moe te worden en laat veel breaks achterwege en tot slot wordt Every Breath You Take gespeeld. Sting en Stewart rennen daarna van het podium, Andy alleen achterlatend. Het hoort allemaal bij de show en vrijdag gebeurt het exact weer zo. Andy start Next To You en Sting en Stewart komen weer terug om mee te doen en af te sluiten.

Na 1 uur en 50 minuten is de show afgelopen. Het was heerlijk om ze weer aan het werk te zien en hoewel ze niet alles meer kunnen zoals ze het vroeger deden knalt The Police nog steeds als een absolute top band.

Police